Vliegende honden

Die kleine mormels kruipen – vallen – ‘lopen’ eigenlijk al vanaf de eerste dag alle kanten op. En als ze aan de ‘wandel’ gaan, ontstaat al snel genoeg een hoop lawaai want de frutjes moeten nog ruim een week geduld  hebben voor ze hun moeder en ons kunnen zien en horen.
Voor nu gaan ze op de warmte en geur af en dat is soms best heel lastig, stel ik vast, als ze luid piepend door de werpkist hobbelen.

Om ze een beetje bij elkaar te houden tot de navigatie goed functioneert, hadden we een kleiner kistje in de werpkist staan. Dat was eigenlijk alleen de eerste dag enigszins zinvol. Ze klimmen naar de kant en storten zich dan naar beneden richting moeders.

Boris geeft een demo, hoe dat sky-diven gaat…

Reden om t anders aan te pakken! We maken weer een schotje in de werkkist, kunnen de pups niet op elk moment naar Alex en andersom. En waarom mogen de pups dan niet de hele dag bij Lexje. Nou kijk ze is niet zo heel subtiel, op z’n zachtst gezegd. Op dag 2 zat ze al bijna met haar poezelige billen op 3 pups, detail… En aangezien we nog meer van die harige en gevederde kinderen hebben, kan ik er niet de hele dag bij zijn.

Enfin, schot gemaakt over de breedte van de werpkist, 39 cm diep en ruim 60 cm hoog. Ziet er best goed uit, al zeg ik het zelf.

Kan ik even een half uurtje op de bank instorten voor de 2-benige kids komen. En blijkbaar had ik het nodig met gemiddeld een uurtje of 4 slaap per dag.

Ik denk dat ik een kwartier sliep toen Boontje met haar poezelige hoofdje over mijn hoofd zwabberde om me wakker te maken. Volledig van de wereld kijk ik direct naar de werpkist en daar zit ze. Juist Alex, in het kleine hokje waar de 9 kids ook liggen. Ze kijkt me blij en hijgend aan en ik hoor niks, helemaal niks.
Ik schrik me rot, spring overeind, vlieg de babykamer in (ja ook ik kon vliegen) en begin als een gek die pups onder Alex weg te halen. Nou zat ze dus blijkbaar met haar billen net boven de grond en lagen die smurfjes heerlijk te drinken. Die kleintjes schrikken zich natuurlijk ook helemaal kapot en krioelen door de werpkist waar ik ze angstvallig bij elkaar probeer te houden. Intussen bedenk ik me hoe ik Alex in vredesnaam uit dat hokje krijg – 39 cm breed en ruim 60 cm hoog?!

Dan komt Mark binnen, onze reddende engel die direct een schroefmachine wilde pakken. Maar niets van dat alles was nodig hoor. Natuurlijk niet want niet alleen de pups kunnen vliegen, ook Alex springt doodleuk en elegant terug in de werpkist…. Pff 10 jaar ouder (per persoon ja)!

Hahaha wat een maffe toestand en moeder en kids, die maken het uitstekend!

Meer berichtjes over de family zijn HIER te vinden.