kloddertje hierrrr….een kloddertje daarrr

Ken je haar nog? Tante Til van de familie Knots; de populaire kinderserie uit de jaren ’80.
Ik vond er toen al niets aan, en nu nog nog niet 😉

We hadden zo’n beetje gehoopt dat we afgelopen maandag van die snotkoppen af zouden zijn, maar helaas.
Mama Lex had nog aardig wat kloddertjes bewaard… Op maandag konden de kleine mormels met eigen ogen zien waar ze de afgelopen dagen mee ingesmeerd waren door hun mams.
Grrr eigenlijk wisten we wel dat het niet uit kon blijven dus op 5 december, dank je wel goed heilig man, begint de eerste en een paar uur later de tweede en hop de derde.
En Alex smeert lekker door; kloddertje hierrr…kloddertje daarrr…
De dierenarts waarschuwt dat het kan resulteren in pups die aan de beademing moeten vanwege benauwdheid. We moeten er niet aan denken. Dus dat doen we dan ook niet!

Ze kunnen inmiddels kijken, rond hobbelen, herrie maken en in koor zingen. Nou dan kunnen ze dus ook luisteren. Enfin, tijd voor een kringgesprek. Alle 9 mormels op een rijtje, zo ongeveer dan, en een plan de campagne gemaakt.
Op voorstel 1: We gaan extra veel eten zodat we heel hard doorgroeien, klinkt een luid gejuich. Mooi!
Voorstel 2: We gaan heel lief zijn voor Alex en haar minder belasten zodat ze beter kan herstellen, wordt iets minder enthousiast ontvangen. Toen ik uitlegde dat ze inmiddels 2 weken zijn en een beetje zelfstandigheid op zijn plaats lijkt, stemden ze na wat gemorrel in.
Voorstel 3: we gaan starten met een vleespapje. Er valt een lange stilte…. een wat? Een vleespapje. Dan mogen jullie ongeveer hetzelfde eten als jullie mam. Echt overtuigen kan ik ze niet, maar we hebben afgesproken dat we het gewoon gaan proberen.
Enfin, zo hebben we nog wat door gekeuveld en er kwam eigenlijk maar 1 vraagt. Waarom staat die theeboom naast de werpkist? De theeboom dacht ik? Oh wacht even;  de luchtbevochtiger met tea tree olie?  Nou die staat er zodat jullie keeltjes goed gesmeerd blijven en jullie nog beter kunnen zingen. En dat bewijs moest natuurlijk geleverd worden. Ik ben snel uit de werpkist gegaan en  heb maar niets verteld over de Voice of Holland, voor je het weet…

Zonder gekheid, potverdikkie wat zijn ze sterk! Ze blijven netjes volgens het boekje groeien en ontwikkelen.
Alex en ik voeden nu alle maaltijden samen.  Onze Lex zorgt voor lekkere ,dikke, vette melk en ik, met mijn horeca verleden, zorg met name voor het vocht. En als ik dan een flesje geef dan is dat topsport beoefenen voor die kleintjes, en voor mij.
Sjonge, jonge als ik even het tuutje van het flesje spoel en zo’n dreumes met 1 arm tegen wil houden moet ik uitkijken dat ze niet in een driedubbele flikflak aan de andere kant van mijn arm landen of je voelt ineens zo’n zuignap in je handpalm, geweldig!
Hoewel we ons uiteraard enorm zorgen maakte en maken, lijkt het erop dat die mormels (nog) niet zoveel last hebben van het gesnotter. Voor nu kunnen we zeggen dat ze hooguit 1 – 3 dagen rochelen met een keer een nat neusje. Daarna gaat het al weer beter. Toppertjes zijn het. Wat zijn we trots op die kleine apen!

  
  

Meer berichtjes over de family zijn HIER te vinden.